Bye bye, blind ding in mijn darmen!

Zondagnacht om 1u was ik klaarwakker. Meer dan dat: klaarwakker met hevige maagpijn. Mijn maaginhoud wilde het licht weer zien. Het voelde alsof mijn ingewanden een weg omhoog zochten. En toen die maag helemaal leeg was, dan blijf mijn maag maar galsappen produceren zodat het ‘feest’ aanbleef.

Ik deed geen oog dicht, belde om 7u ’s morgens dan toch maar naar Hannah om even uit te huilen na zes uur non-stop hevige pijn. Op dat moment was ik er nog van overtuigd dat ik ’s avonds met enkele vriendinnen naar de spinning zou kunnen. Het was wel weer één of andere uitspatting van mijn maagdarmstelsel om me te laten beseffen dat ik over dat stelsel beschikte. En ik zou de frustruaties en pijn er ’s avonds wel van sporten. Niet dus.

Hannah nam me mee naar de huisdokter die me met een maagversterkend medicament en een mogelijk plaagske terug naar huis stuurde. De galsappen bleven maar naar boven komen, de pijn werd erger en zakte tot in mijn onderbuik. Tegen 14u stond ik niet meer op mijn benen en kon ik amper nog bewegen van de pijn, tegen 16u besloot ik toch hulp in te roepen. Hop, met twee heldinnen als steun naar de huisdokter die dan toch wel besloot dat een echo nodig was. Hop, naar de radioloog, die me zo grondig onderzocht dat ik tranen met tuiten huilde. Hop, terug naar de huisdokter die me naar spoed stuurde.

Spoed, je zou denken “spoed” als in “snel”, wel, om een lang verhaal kort te maken… We waren er om zeven uur. Triage, bloed schenken, in potje plassen, onderzoek door stagiair, onderzoek door spoedarts, onderzoek door chirurg nummer één en onderzoek door chirurg nummer twee. Twee uur later viel het verdikt: juffrouwtje, het is heel suggestief dat je een appendicitis hebt. 

Om 23u zouden ze me onder het mes nemen. Ik overtuigde de chirurg om mijn vorige laparascopische littekentjes te hergebruiken (kwestie van toch nog een beetje ijdel te zijn) en liet kapster Tine toch nog eens mijn haar in een ‘mooi’ dotje draaien (aka vogelnest).

Om 23u was het zover: op naar het OK. Twee uur en veel pijn later (de pijnstilling was intussen helemaal uitgewerkt) werd ik geopereerd. Exact 24u later dus dan het moment waarop de hevige pijn begonnen was. Ik ben dan wel niet naar de spinning geweest, maar het voelt alsof ik de hele nacht-dag-nacht een intense work-out deed.

De fel ontstoken blinde darm en het vocht in mijn buik is ondertussen verwijderd! Tijd om te herstellen. Een weekje arbeidsonbekwaam, al mijn plannen cancelen, dat vind ik minder leuk.

Het positieve aan het verhaal voor mij is dat ik eindelijk eens een “normale-mensen-ziekte” had. Casual appendicitis 😉

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s