De val van superwoman

Een week geleden is er een ‘plon’ gesprongen bij me. Er was al enkele weken sprake van een overbelasting op mijn stroomcircuit, iets wat mijn vrienden en familie opmerkten. Ik wilde het zelf niet inzien tot de plon zaterdagavond sprong. Mijn energie was op. Is op.

Negen jaar lang vocht ik keihard tegen een ziek lichaam en chronische pijn. 200% willen leven met een lichaam dat slechts 50% functioneert, is een uitputtingsslag, iets waar ik me nu pas bewust van ben. Ik wilde de voorbije jaren nooit echt toegeven hoe hard het gevecht was. Af en toe liet ik mijn hoofd wel eens hangen om dan weer SNEL VOORUIT te gaan en ZOVEEL MOGELIJK te doen. Dat gaat niet meer.

Mijn vrienden, familie, collega’s, kennissen, … tonen enorm veel begrip voor me. Begrip voor mezelf, dat is moeilijk. De voorbije week was één van emotieterrorisme waarbij de ene bom na de andere ontplofte. Ik ben kwaad op mezelf, teleurgesteld in mezelf en ik heb het gevoel dat ik op zoveel vlakken faal. De ‘superwoman’, zoals sommige vrienden me heetten, is neergestort. Misschien is het stilaan wel tijd om dat masker af te zetten. De angst om daardoor niet meer geapprecieerd te worden blijkt, zo zeggen mijn lieve vrienden, een projectie van mijn eigen teleurstelling te zijn.

Ik heb in het begin van deze week enkele moeilijke beslissingen genomen. Kiezen is winnen, zeggen ze ook weleens? Misschien wordt dat mijn nieuwe motto wel 🙂

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s