Ik ga op restaurant en … ik huil

Enkele dagen op voorhand wist ik het: ik zou op restaurant gaan in een voor mij onbekende stad. In plaats van op voorhand in gebrekkig Frans via de telefoon uit te leggen aan wat ik allemaal allergisch ben, zou ik dat ter plaatse doen. Pas een uurtje voordat we de brasserie binnenstapten, sloeg de stress toe. Zou ik wel iets kunnen eten? Zouden ze rekening met me willen houden? Terwijl ik de menukaart verkende, werd de stress alleen maar heviger. Ik probeerde mezelf moed in te spreken, zodat ik rustig elk gerecht kon bekijken. Op de kaart stond echter geen enkel gerecht dat, mits enkele aanpassingen, mogelijk voor me was. Ik nam de beslissing om niets te eten.

Een vriendin kwam even naast me zitten en vroeg me, bezorgd, of ik al iets op het oog had. Mijn hoofd schudde neen, mijn lippen vormden de woorden ‘ik zal niets eten’. Dat was geen optie voor haar. Samen bekeken we opnieuw de kaart. ‘Aardappelen of rijst mag je’, zei ze, ‘en welke groenten kun je eten?’ Ik somde er enkele op. ‘En een stukje zalm?’ vroeg ze helpend. Ik zou deze vraag stellen aan de ober.

Nadat hij de bestelling van de zestien anderen had opgenomen, kwam hij, zuchtend en dus duidelijk al geïrriteerd, naar me toe. ‘Qu’est-ce que tu vas manger?’, vroeg hij me met een ondertoon die niets goeds voorspelde. Ik legde hem uit dat ik geen vast gerecht van de kaart kon bestellen omwille van mijn allergieën. ‘Dan kun je niets eten’, besliste hij bot. Ik vroeg hem nog of een aangepast gerecht geen optie was. Een krop in mijn keel. Luid riep hij voor de hele bende dat hij er niets van snapte en dat hij iemand anders wilde spreken. Mijn Frans is allesbehalve slecht. Hij had me wel degelijk begrepen. Hij gaf me het gevoel dat ik een lastpak was. Hij zette me voor schut voor de hele tafel. Ik werd kwaad. De woede vertaalde zich in tranen. Ik wilde niet huilen waar iedereen bij was. Vluchten was daarom de enige reactie die logischerwijs kon volgen. Ik stormde huilend de trap af, de brasserie door en het plein op.

Op een bankje liet ik al mijn tranen los. Alleen, zonder iemand die het ziet, mag dat. Er kwam iemand naast me zitten. Ik durfde niet op te kijken. Begripvolle woorden van de andere reisbegeleider kalmeerden me. Ik mocht huilen, zei hij. Dat deed ik. Ze kwamen met meer naar me toe. Ze hadden zalm, gekookte aardappelen en courgette voor me besteld, zonder kruiden, zo puur mogelijk. Ze vroegen me om weer samen naar binnen te gaan. Ik schaamde me kapot. Durfde ik wel weer iedereen onder ogen komen? Wilde ik wel nog de ober onder ogen komen?

Ik deed het. Ik ging terug. Ik ging zitten. Ik kreeg bemoedigende knikjes, knipogen en glimlachjes. De ober bracht mijn gerecht. Ik verontschuldigde me. Ik legde uit hoeveel stress uit eten me bezorgt, zeker als er niet naar me geluisterd wordt. Hij bood ook zijn excuses aan en zijn hand. De knoop in mijn maag loste en ik at, samen met de anderen.

Advertenties

Een gedachte over “Ik ga op restaurant en … ik huil

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s