Zomers courgettebrood

Courgetteseizoen, joepie! Sommigen durven courgette weleens een saaie groente te noemen. Zo’n uitspraak zal je mij nooit horen doen. Ik hou van courgette, in alle vormen en maten, op allerlei manieren bereid. Ik maakte voor het eerst brood van courgette: heerlijk! Graag deel ik het recept met jullie.

IMG_20170814_132017721_BURST001.jpg

Ingrediënten 1 brood:

  • 350 gram courgette (+- 2 kleine courgettes)
  • 100 gram pompoenpitten
  • 1 el venkelzaad
  • 1 el komijnzaad
  • 1 ei
  • 75 g. havervlokken
  • 200 g. boekweitmeel
  • 2 el olijfolie
  • 1 teentje look
  • snuifje zout

Bereidingswijze:

  • Verwarm de oven voor op 150°C.
  • Rasp de courgette fijn.
  • Rooster de pitten en de zaden in een vetvrije pan (hou de helft hiervan apart). Pers de look fijn.
  • Meng alle ingrediënten in een kom en kneed het deeg.
  • Doe het deeg in een bakvorm en besprenkel de overgebleven pitten en zaden er bovenop.
  • Het brood gaat 45 minuten de oven in en dan: smullen!

IMG_20170814_132024049

Inspiratie bij Rineke Dijkinga

Advertenties

De val van superwoman

Bron: De val van superwoman

Een jaar geleden, op 26 juni 2016, sprong mijn plon door een overbelasting op mijn stroomcircuit. De energiestroom werd onderbroken gedurende de volledige zomervakantie. Mijn lichaam & geest dwongen me tot rust.

Een jaar later ben ik blij dat ik toen een periode van ‘niet moeten’ inlaste. Ik voel me veel beter. Het blijft weliswaar een uitdaging om mijn grenzen te bewaken, dat zal waarschijnlijk altijd mijn valkuil blijven. “Kiezen is winnen”, en toch geloof ik nog vaak dat niet kiezen tot meer winst leidt ;). Een boeiend leerproces, dat alvast! Mijn lichaam verdraagt langzaamaan meer voeding. Ik heb niet meer elke dag pijn. Ik onderneem heel veel. IK LEEF!

expeditie natuurpunt

De wet van Murphy

De wet van Murphy. Als er iets fout kan gaan, dan gaat het ook eens fout. Mijn lichaam besloot gisteren om me nog eens met iets nieuws te confronteren.

Ik startte mijn dag goed, maar na enkele uren moest ik veelvuldig naar het toilet om te plassen. Een beetje later bezorgde elk toiletbezoek me pijn. En nog een beetje later had mijn urine een abnormaal rode kleur. Ik voelde me misselijk, mijn rug deed pijn en mijn energie verdween als sneeuw voor de zon.

Mijn collega’s stuurden me naar huis en ik probeerde een dokter te bereiken. Mijn beide dokters waren afwezig. Ik zou dus naar een onbekende dokter moeten die mijn gezondheidsproblemen niet kent. Dat idee alleen al bezorgde me stress en daardoor barstende hoofdpijn (alsof ik nog niet genoeg pijn had). Aangezien ik 99% zeker was dat ik een blaasontsteking had, legde ik toch een afspraak vast.

Het doktersbezoek was alles, behalve een succes. Na de beschrijving van mijn symptomen concludeerde de dokter dat ik een blaasontsteking had en dus antibiotica moest nemen. Ik legde hem uit dat ik liever geen antibiotica neem. Ik heb een antibioticafobie, omdat ik na elke kuur de afgelopen tien jaar ziek(er) werd. Mijn gezondheid in het algemeen en mijn maagdarmstelsel specifiek reageren enorm gevoelig op medicatie en zeker op antibiotica.

De dokter luisterde niet naar mijn bezorgdheid en gaf me het gevoel een dom wicht te zijn. Ik klapte toe en begon te huilen. Gelukkig was mijn beste vriendin mee. Zij probeerde de dokter uit te leggen waarom ik zo’n schrik heb van antibiotica. Hij reageerde onbegripvol. Uiteindelijk konden we hem toch overtuigen om een urinestaal te onderzoeken en me een lichtere vorm van antibiotica voor te schrijven. Toch had ik niet het gevoel dat hij echt naar me had geluisterd.

Ik verliet woedend zijn kabinet. En ook vooral bang, bang voor de antibiotica. Uiteindelijk belde ik mijn vroegere huisarts op en vroeg hem om raad. Hij schreef me een antisepticum voor, een bacteriedodend middel dat geen antibiotica is.

Na drie pillen (van de 9) gaat het al veel beter met mijn blaas. Jammer genoeg heb ik wel hoofd- en maagpijn en voel ik me futloos. Kop op zeker?

img_20170215_095747_711